วัคซีนอารมณ์

วัคซีนอารมณ์

            "ทำไมคนไข้เยอะมากมายขนาดนี้นะ ตรวจไม่ทันแล้ว อยากแยกร่างเป็นสิบร่างจริงๆ"

            "เมื่อไหร่คุณหมอจะมาตรวจและให้ยาสักทีคะ? รอมาตั้งนานแล้ว"

            "ถ้าให้นอนอยู่ตรงนี้ดิฉันทนไม่ได้หรอกนะคะ เมื่อไหร่จะให้นอนในห้องพักได้สักที"

            "ฮือๆ แม่คะ ฟื้นขึ้นมาสิคะ ตื่นลืมตามามองหนูสิคะ ฮือออ แม่คะๆๆๆ แม่......"

            "ไม่จริง ผมไม่ได้เป็นเอดส์ หมอโกหกผม ผมไม่เชื่อหรอก ไม่มีทางเป็นไปได้"

            "ยังไงขอขอบคุณคุณหมอและคุณพยาบาลมากนะคะที่ช่วยเหลือ และดูแลเป็นอย่างดี ประทับใจจริงๆค่ะ"

               คุณๆเคยสังเกตอารมณ์ของตัวเองในแต่ละวันหรือเปล่าคะ บางเวลาเราก็สงบนิ่ง อารมณ์เยือกเย็น ไม่นานนัก อารมณ์โกรธ หรือไม่พอใจก็เกิดขึ้น

บางทีก็มีเรื่องให้เรารู้สึกเหงา อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาเองได้ บางทีก็มีอารมณ์เศร้าๆอยู่ลึกๆ แต่พอมันหายไป อารมณ์สนุกสนานก็เริ่มก่อตัว

รู้สึกไหมคะว่า อารมณ์ต่างๆมันผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป อารมณ์ความรู้สึกใหม่ๆก็เข้ามาแทนที่ บางคนมีอารมณ์คงที่อยู่ได้นาน เป็นเพราะมีความสามารถ

ในการควบคุมระงับอารมณ์ได้มากกว่าคนอื่นๆ แต่ถ้ายังไม่บรรลุเข้าขั้นโสดาบัน อรหันต์ หรือนิพพานแล้ว มันต้องมีอารมณ์ยินดีและไม่ยินดีเกิดขึ้นอยู่เสมอ

ในชีวิตประจำวันของเราแน่ๆ

               พอมาทำงานในห้องฉุกเฉินก็รู้สึกว่าห้องฉุกเฉินช่างไม่แตกต่างกับตัวเราเลยค่ะ เหมือนกับประโยคตัวอย่างข้างต้นที่เราจะพบเจอได้ทุกวัน

บางครั้งห้องฉุกเฉินก็พลุกพล่าน เต็มไปด้วยผู้คน บางครั้งมีแต่ความวุ่นวาย เสียงเอะอะโวยวายลั่นห้องไปหมด (โดยเฉพาะเวลาคนเมาสุราเข้ามา)

เสมือนกับว่าเผชิญอยู่กับพายุไซโคลนลูกใหญ่ ผ่านไปสักพักก็เงียบสงบ (รู้สึกดีมากๆ แต่สงบได้ไม่นานเดี๋ยวจะมีความวุ่นวายตามมาอีกเป็นระลอกๆ)

บางทีก็มีแต่ความอิ่มเอมยินดี เมื่อคนไข้หายเจ็บป่วย และกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย

เวลาที่เรามองเข้ามาจากมุมกว้างในภาพรวม และเฝ้าดูมันอย่างเงียบๆ ก็ทำให้เราสามารถเข้าใจอะไรๆได้ดีมากขึ้น

วงจรอารมณ์ที่เกิดขึ้นทั้งกับตัวเราเองและในห้องฉุกเฉินเป็นเรื่องที่เราควรจะได้ทบทวน และรู้เท่าทันกับอารมณ์ต่างๆเหล่านั้น

ซึ่งส่วนใหญ่เราเองก็ไม่ได้อยากให้อารมณ์ไม่พึงพอใจได้เกิดขึ้น มันขึ้นกับสิ่งเร้าที่มากระทบกับการรับรู้(ผัสสะ)ของเราร่วมด้วย

 และสิ่งเร้านั้นก็มาปรุงแต่งอารมณ์ของเราอยู่ทุกขณะ หากเราไม่รู้ตัว เราก็จะหลงทำตามอารมณ์ของเราไปง่ายๆด้วย

การรู้เท่าทันอารมณ์ของตัวเองเป็นสิ่งสำคัญ เปรียบเสมือนเป็นวัคซีนทางอารมณ์ ป้องกันไม่ให้อารมณ์ปะทุออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

มันจะช่วยให้เราสามารถยับยั้งชั่งใจของเราไว้ให้มั่นคง ไม่หวั่นไหวไปกับเหตุต่างๆที่เข้ามาท้าทายให้เราตอบสนองอยู่เสมอ

โดยเฉพาะในห้องฉุกเฉิน ซึ่งเป็นที่ๆมีโอกาสกระทบกระทั่งกันทางอารมณ์ได้ง่ายๆ ไม่ว่ากับคนไข้ กับญาติคนไข้ กับเพื่อนร่วมงาน พยาบาล น้องๆนักศึกษา

บวกกับความเหนื่อยและอ่อนล้าจากการทำงาน ก็ทำให้เราสามารถทำตามใจตัวเองได้อยู่บ่อยๆ

คงไม่มีใครอยากให้อารมณ์บูดๆเกิดขึ้นกับตัวเราและคนรอบข้างของเราหรอกนะคะ แต่อย่างว่า พูดไปก็ง่าย ทำจริงๆมันยากมากค่ะ

กว่าจะสามารถควบคุมอารมณ์ตนเองให้คงที่และอยู่กับร่องกับรอย ก็คงต้องอาศัยความอดทน วุฒิภาวะ เวลาและประสบการณ์ที่ผ่านไปจะสอนเรา

ให้รู้จักจัดการกับสิ่งต่างๆได้ดีขึ้น

           อยากจะให้สังคมคนอีอาร์และ prehos เสริมสร้างวัคซีนอารมณ์กันมากๆด้วยการดูจิตของตนเอง

เอารอยยิ้มเข้าสู้ เพื่อรองรับพายุอารมณ์ วงจรอารมณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเราและการทำงานในห้องฉุกเฉินด้วยกันนะคะ

มาร่วมกันฉีดวัคซีนอารมณ์กันดีกว่า จะได้มีแต่ความสุขกันทุกคนค่ะ