พบเห็นอุบัติเหตุ ในจังหวัดเชียงใหม่

ค่ำคืนหลังอาหารค่ำใน จ.เชียงใหม่ ผมขับรถจากร้านอาหารชื่อดังริมแม่น้ำปิง ข้ามสะพานนวรัฐ และเลี้ยวซ้ายมาที่ถนนช้างคลานเพื่อที่จะเดินทางกลับที่พักซึ่งอยู่ในอำเภอหางดง น่าจะใช้เวลาไม่นานก็จะถึงที่พัก

ด้วยความที่นานๆจะได้มาพักผ่อนที่นี่สักที ก็เลยขับรถด้วยความเร็วต่ำ สายตามองชีวิตผู้คนข้างทางเป็นระยะ กระจกหน้าต่างรถถูกเปิดเพื่อรับลมเย็นที่อุณหภูมิเริ่มลดระดับลงในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน...... มอเตอร์ไซค์สีน้ำเงินคันหนึ่งแซงขวาออกไปความเร็วน่าจะประมาณ 40-50 กม.ต่อชม.เห็นจะได้ คนขี่เป็นผู้หญิงเมื่อดูจากด้านหลังน่าจะอายุราวๆ 30 ปี และก็เป็นเรื่องปกติของที่นี่ และที่ไหนๆของประเทศไทยที่เราจะเห็นผู้ขับขี่และผู้ซ้อนท้ายปราศจากสิ่งป้องกันศีรษะ(หมวกนิรภัย)ใดๆทั้งสิ้น เส้นผมยาวประบ่าของเธอปลิวไปตามลมที่ปะทะใบหน้า

ด้วยความที่เธออาจพะวงถึงอะไรสักอย่าง หรืออาจมีสิ่งรบกวน ทำให้เธอมองไม่เห็นมอเตอร์ไซค์ที่กำลังเปิดไฟเลี้ยว จอดรอเลี้ยวขวาอยู่กลางถนน เสี้ยววินาทีนั้น เธอหักรถหลบอย่างเร็วจนล้อหลังไถลและสะบัดอย่างแรงไปอีกทางจนล้มลง เมื่อมองจากด้านหลัง เราจะพบทุกรายละเอียดเปรียบเสมือนภาพสโลว์โมชั่น.... ศีรษะของเธอกระแทกพื้นค่อนข้างรุนแรงจนกระดอนขึ้นบนพื้นแอสฟัลต์ 2-3 ครั้งและนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

พวกเราเปิดไฟฉุกเฉินเพื่อจอดรถลงมาดูคนเจ็บ ในการประเมินสถานที่เกิดเหตุเบื้องต้น รถบริเวณนั้นขับกันไม่เร็วเท่าไหร่ คงจะไม่น่าเป็นห่วงมาก แต่ก็คว้าเสื้อสะท้อนแสงสีเขียวมะนาวสลับแดงจาก NSW Ambulance ที่ติดมากับกระเป๋าเอามาใส่ไว้ เมื่อเข้าใกล้รถมอเตอร์ไซค์ ไม่พบการรั่วไหลของน้ำมัน แต่จำเป็นต้องเสียเวลาเอื้อมมือไปบิดกุญแจเพื่อดับเครื่อง.....

แสงจากไฟหน้ารถเช่า Toyota Vios ของเราช่วยพวกเราได้มากในการประเมินอาการผู้บาดเจ็บเบื้องต้นตาม Primary Survey ABC ซึ่งพบว่าคนเจ็บยังหายใจ และมีชีพจรที่ดีอยู่ ไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียก แต่ตอบสนองต่อความเจ็บปวดเล็กน้อย จึงมี Glasgow Coma Scale อยู่ที่ E1V2M4 ด้วยความที่ไม่มีอุปกรณ์ช่วยชีวิตใดๆติดมา จึงคงยังไม่สามารถช่วยอะไรได้มาก .... ผมจึงรีบกดเบอร์ 1-6-6-9 เพื่อแจ้งเหตุขอความช่วยเหลือจากศูนย์นเรนทรเชียงใหม่ หรืออีกชื่อหนึ่งที่คนกู้ชีพ กู้ภัยแถวนั้นเรียกกันติดปากว่า

"ศูนย์เวียงพิงค์"

"เวียงพิงค์ สะวัดดี๋คับ.." เสียงผู้ชายสำเนียงชาวเหนือแท้ๆตอบรับ เปรียบเสมือนเสียงตอบรับของนางฟ้าผู้ใจดีจากสวรรค์....

"ขอแจ้งเหตุ จักรยานยนต์ล้มด้วยตนเองครับ ผู้บาดเจ็บเป็นหญิง 1 ราย อายุประมาณ 30 ปี ไม่สวมหมวกกันน๊อก ขณะนี้หมดสติครับ"

"รับทราบครับ ขอทราบที่เกิดเหตุด้วยครับ..." (ที่จริงต้องตอบเป็นสำเนียงชาวเหนือ แต่กลัวพิมพ์ผิด)

ขณะนั้นไทยมุงเริ่มทำหน้าที่ของตัวเอง ประกอบไปด้วยแม่ค้า พ่อค้า และคนสัญจรทั้งชาวไทย และชาวต่างชาติบริเวณนั้น ลงมาดูจุดเกิดเหตุ ด้วยความไม่สันทัดเรื่องสถานที่เกิดเหตุ ผมจึงยื่นโทรศัพท์ให้ผู้ที่คาดคิดว่าน่าจะเป็นแม่ค้า เพื่อบอกสถานที่เกิดเหตุให้กับเจ้าหน้าที่ ในขณะเดียวกันผมก็พยายามทำ secondary survey คนเจ็บ แต่ยังไม่พบอาการบาดเจ็บอื่นๆ

เพียงแค่ 1 นาทีหลังจากโทรแจ้งเหตุ พวกเราก็ได้ยินเสียงไซเรน และไฟวับวาบสีน้ำเงินจากรถพยาบาลเบสิกของ รพ.เซ็นทรัลเชียงใหม่เมมโมเรียลวิ่งพุ่งมาด้วยความเร็วสูงจากทิศทางตรงกันข้าม พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ 2 นาย การทำงานของพวกเขาแปลกไปกว่าที่พวกเราเคยปฏิบัติกันพอสมควร เพราะขาดการทำงานหลายอย่างที่ผมเห็นว่าควรจะทำ เช่น การใส่เฝือกคอ การใส่ airway การรัดเข็มขัดด้วยเข็มขัดอย่างต่ำ 3 เส้น ฯลฯ แต่อย่างไรก็ตามก็ต้องให้เจ้าหน้าที่ซึ่งรับผิดชอบ ณ จุดเกิดเหตุนั้น เป็นผู้ตัดสินใจดำเนินการ ซึ่งก็ได้แต่หวังว่าคนเจ็บจะไม่ได้รับอันตรายเพิ่มเติมมากขึ้น และนำส่งโรงพยาบาลที่เป็น definitive care จริงๆ........

ชอบเชียงใหม่จริงๆ ไปทีไรก็รู้สึกดีทุกครั้ง..

ท่านใดอยู่เชียงใหม่ มาเล่าประสบการณ์ทำงานกู้ชีพในเชียงใหม่ดูบ้างก็น่าสนใจดีนะครับ เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ และประสบการณ์